Μια παλιά προφητική ιστορία για τον δραστήριο ΠΣΔΜΗ

Ανοικτή επιστολή προς τα Διοικητικά Συμβούλια των Περιφερειακών Τμημάτων του Π.Σ.Δ.Μ-Η.

Με αφορμή μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία που μου έστειλε ένας καλός φίλος και συνάδελφος Ηλεκτρολόγος Μηχανικός και τη συμπλήρωση ενός χρόνου από την Περιφερειακή Συνδιάσκεψη του περασμένου Νοέμβρη (8/11/2003) στην Αθήνα, επιτρέψτε μου ένα σχόλιο για την κατάσταση του συλλόγου σήμερα.

Πρώτα όμως η Ιστορία :

Βρίσκονται πέντε χιμπατζήδες σε ένα κλουβί.

Μέσα στο κλουβί, κρεμάμε μια μπανάνα σε ένα σκοινί και τοποθετούμε σκάλες ακριβώς από κάτω από την τροφή.

Σύντομα, ένας χιμπατζής θα κατευθυνθεί προς τις σκάλες και θα αρχίσει να σκαρφαλώνει προς την μπανάνα.

Μόλις ακουμπήσει τις σκάλες ψεκάζουμε τους υπόλοιπους χιμπατζήδες με κρύο νερό. Μετά από λίγο, ένας άλλος χιμπατζής κάνει την απόπειρα να πλησιάσει τις σκάλες για να φτάσει την τροφή, αλλά έχει το ίδιο αποτέλεσμα, αφού οι υπόλοιποι θα προσπαθήσουν να τον εμποδίσουν.

Τώρα, απομακρύνουμε το κρύο νερό. Απομακρύνουμε επίσης και έναν από τους χιμπατζήδες από το κλουβί, αντικαθιστώντας τον με έναν νέο.

Το καινούριο μέλος της ομάδας βλέπει την τροφή και επιχειρεί να σκαρφαλώσει στις σκάλες.

Προς μεγάλη του έκπληξη, όλοι οι υπόλοιποι του επιτίθενται.

Μετά από άλλη μια προσπάθεια του χιμπατζή να πλησιάσει την μπανάνα, καταλαβαίνει ότι αν ξαναπροσπαθήσει θα του επιτεθούν. Στη συνέχεια απομακρύνουμε άλλον έναν χιμπατζή, και τον αντικαθιστούμε με άλλον έναν νέο.

Ο νέος κατευθύνετε προς τις σκάλες και οι υπόλοιποι του επιτίθενται.

Ο προηγούμενος νέο-εισερχόμενος χιμπατζής παίρνει μέρος στην τιμωρία / επίθεση αυτή με ενθουσιασμό!

Με τον ίδιο τρόπο, αντικαθιστούμε έναν τρίτο χιμπατζή με έναν από τα αρχικά μέλη της ομάδας, μετά αντικαθιστούμε τον τέταρτο και τον πέμπτο.

Κάθε φορά που ο κάθε νέο-εισερχόμενος κατευθύνεται προς τις σκάλες του επιτίθενται οι υπόλοιποι.

Οι περισσότεροι από τους χιμπατζήδες που λαμβάνουν μέρος στην επίθεση, δεν έχουν ιδέα για τον λόγο που του απαγορεύουν να πλησιάσει τις σκάλες, ή για τον λόγο που συμμετέχουν στην επίθεση κατά του νέο-εισερχόμενου χιμπατζή.

Μετά την αντικατάσταση όλων των αρχικών χιμπατζήδων, κανένας δεν έχει, σε καμία στιγμή, βραχεί με κρύο νερό. Παρ’ όλα αυτά, κανένας χιμπατζής πλέον δεν πλησιάζει στις σκάλες και δεν επιδιώκει να φτάσει στην τροφή.

Γιατί;

Γιατί, απ’ όσο γνωρίζουν : «…ΕΤΣΙ ΓΙΝΟΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ!…»

 

Τελικά…μήπως μοιάζουμε στους  χιμπατζήδες; Μήπως με ευθύνη και υπαιτιότητα των αρχαιότερων  και φίλα προσκείμενων στην κεντρική διοίκηση καπετανάτων της επαρχίας; Οποιαδήποτε σχέση και ομοιότητα με την προηγηθείσα ιστορία, την αφήνω στην κρίση σας. 

Ναι συνάδελφοι, επαρχιώτες θεωρούμαστε, γ΄ κατηγορίας  και φτωχοί και ανάξιοι συγγενείς όλων αυτών που τόσα χρόνια διαχειρίζονται την τύχη του συλλόγου, τις τύχες μας, και το μέλλον του κλάδου. Αυτών που τους κοιτάζουμε χρόνια τώρα να διαπραγματεύονται και να δίνουν «σκληρές μάχες» για να φθάσουμε σήμερα να έχουμε π.χ. το ντροπιαστικό άρθρο 25 και τον περίφημο νόμο του 1934, που, ενώ κατά κοινή ομολογία θα πρέπει να αναθεωρηθούν, εντούτοις μέχρι σήμερα το ζήτημα δεν έχει απασχολήσει τους διοικούντες μας.

Κατά τα αλλά, οι υποσχέσεις στην επαρχία έρχονται κάθε φορά που πλησιάζουν οι εκλογές του συλλόγου, που κρίνουν ποιοι από τους παροικούντες το Λεκανοπέδιο, ανάλογα με την τρέχουσα πολιτική σκηνή, θα αναλάβουν θέσεις και αξιώματα.                

 Έτσι, μετά, επαναπαυμένοι, δεν θα τολμήσουν να πράξουν αυτό, για το οποίο οι «αφελείς» συνάδελφοι τους τίμησαν με την ψήφο τους.

Το τελευταίο βέβαια χρήζει μεγάλης κουβέντας, αφού οι αριθμοί δείχνουν την απαξίωση και την αδιαφορία του 86% των ανά την επικράτεια συναδέλφων, που όχι απλώς έχουν γυρίσει την πλάτη στον κλάδο, αλλά και με την κάθε ευκαιρία επικρίνουν την ανυπαρξία του (από την βάση δεδομένων του ΤΕΕ/2004 υπήρχαν 21.013 εγγεγραμμένοι Ηλεκτρολόγοι – Μηχανολόγοι Μηχανικοί ενώ προσήλθαν στις κάλπες και  ψήφισαν 2800 μηχανικοί όλων των εγγεγραμμένων στον σύλλογο μας ειδικοτήτων, 1145 από το Λεκανοπέδιο και 1645 περιφερειακοί!).

Ευθύνονται βέβαια και αυτοί, οι απέχοντες, θα μπορούσε να πει κάποιος, αφού με την αποχή τους δεν πετυχαίνουν τίποτε άλλο παρά να παραμένουν τα πράγματα ως έχουν. Μήπως ίσως με την ενεργοποίηση τους υπάρχει η δυνατότητα να αλλάξει το «έτσι γινόταν πάντα εδώ» ;

Όχι, συνάδελφοι, γιατί τα μεγάλα κεφάλια έχουν αποφασίσει ότι ο «κεντρικός σύλλογος», όπως τεχνηέντως οι ίδιοι τον αποκαλούν, δεν μπορεί και δεν πρέπει να φύγει από τα χέρια του κέντρου.

Ποιοί επαρχιώτες και σε ποιά υπεύθυνη θέση του συλλόγου θα βρεθούν ;

Με ποιά εμπειρία και με ποιά πολιτικά «κολλητηλίκια» και δημόσιες σχέσεις θα διοικήσουν; «Αβεβαιότητα και τέλμα» θα επέλθει στα επαγγελματικά προβλήματα.

Ενώ τώρα… όλοι βιώνουμε την «απέραντη σταθερότητα και σιγουριά του τίποτα»και τα συνεχόμενα «καπελώματα» του κλάδου…

Θα μπορούσα να γράφω σελίδες, για όλα αυτά, που όλοι μας, συνάδελφοι, κουβεντιάζουμε  μεταξύ μας, αλλά επί του πρακτέου μηδέν.

Η ανοχή και η υπομονή των Π.Τ. πρέπει εδώ και τώρα να λάβει τέλος.

Να απαιτήσουμε τώρα, και όχι μετά από πολύχρονες και ατέρμονες διαβουλεύσεις, ριζική και ουσιώδη αλλαγή του καταστατικού, με βασικό σκοπό τη δημιουργία δευτεροβάθμιου οργάνου, ομοσπονδίας ή οποιασδήποτε άλλης μορφής θα αποφασίσουμε, με άκρως αναλογική και δημοκρατική εκπροσώπηση από όλα τα Περιφερειακά τμήματα και τον υπερδραστήριο «αδελφό» Σύλλογο  ΣΜΗΒΕ.(με την ευκαιρία, ευχαριστώ τον Πρόεδρο και το Δ.Σ του ΣΜΗΒΕ για την συνεχή ενημέρωση με έντυπο υλικό για εξελίξεις και θέματα επαγγελματικά, που ειδάλλως μόνο κατά τύχη θα μαθαίναμε, και που μας έχουν βοηθήσει σημαντικά ) 

Σε αντίθετη περίπτωση η καλύτερη λύση και απάντηση σε όλους αυτούς που μέχρι σήμερα είναι υπόλογοι για την απαράδεκτη κατάσταση του συλλόγου, είναι η πρωτοβουλία της επαρχίας για δημιουργία νέου φορέα του κλάδου.

Χαλκίδα 10/11/2004

                                                               

Με εκτίμηση

Λευτέρης Ελευθεριάδης

Γ. Γραμματεας Π.Τ. Ευβοίας